وقتی بتونی نبض زمان رو در اختیار خودت بگیری پرواز ممکن میشه...وقتی بتونی

حس کنی و به حست اعتماد کنی و شک رو از خودت دور کنی باز هم پرواز ممکن

میشه........میتونی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

وقتی بتونی جمله ها را وادار کنی بهت تعظیم کنن و ستایشت کنن میتونی به خودت

امیدوار باشی ولی اگر تو بخوای بنده ی جملات باشی اونجاست که باید به بودنت

و احساست شک کنی.....وقتی جملات مدیونت باشن به خاطر نظمی که بهشون

میدی و نقطه ای که آخرشون میذاری تا هویت پیدا کنن و از قالب عبارت خارج بشن

و شخصیت جمله رو بگیرن اونجاست که میتونی به خودت بگی ایول و اونجاست که

جملات میشن بنده ی تو....نه تو بنده ی جملات.............آدما هم مثل جملات

هستن سعی کن به یه سریشون شخصیت ندی و نقطه براشون نذاری....سعی کن

برات همیشه عبارت بمونن...فقط اونایی که ارزشش رو دارن رو بهشون شخصیت بده

و نقطه براشون بذار....اگه قدرشناس بودن تبدیلشون کن به متن اگه نمک نشناس

بودن پاکشون کن تا نتونن جلوت بایستن.....خودخواهیه ولی با هر کس طبق لیاقتش

رفتار کن............

۲شنبه ساعت ۸ صبح؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟