داشتی :آفتاب خالص.....ولی حالا معلوم میشه خدا هم دلش گرفته که با وجود

پاییز و زمستون بازم توی بهار هم اشک میریزه.....بگذریم داشتم میگفتم فرض کن

از خونه زدی بیرون زیر بارون داری راه میری هی صدای رعد و برق هم میاد و تو هم

توی خودتی...رفتی توی دنیای خودت...از این قفس فرار کردی رفتی سراغ همون

دنیای قشنگ و رویایی که همیشه پر از موفقیته و شادیه...داری با خودت زمزمه هم

میکنی و داری کلی حال میکنی:

تو بارون که رفتی

شبم زیر و رو شد

یه بغض شکسته

رفیق گلو شد

تو بارون که رفتی

دل باغچه پژمرد

تمام وجودم

توی آینه خط خورد

کلاهی که رو سرت گذاشتی رو بر میداری و اجازه میدی قطره های بارون نوازشت

کنن....خیس میشی و یه چیز دیگه زمزمه میکنی:

آسمون بغضشو خالی میکنه

آدمو حالی به حالی میکنه

کوچه ها رنگ زمستون میگیرن

شیشه ها بخار و بارون میگیرن

آمها چتراشون رو وا میکنن

گریه ی ابر رو تماشا میکنن

از تو خودت میای بیرون میبینی رسیدی به یه خیابونی که خیلی دوره....تعجب

میکنی که چطور انقدر راه اومدی....یه فکر دیگه میاد سراغت با خودت میگی الان هم

که خوراکه فکر کردنه.....خیلی وقتها میشه بر خلاف جریان آب و بر خلاف قوانین این

دنیا به خیلی از آرزوها توی یه کوچه مخصوص به نام علی چپ رسید.....درسته که

زیاد موندن تو کوچه علی چپ زیاد خوب نیست ولی بعضی وقتها میشه تو کوچه

علی چپ به کشفیات تازه رسید و آرزوهای گمشده رو توش پیدا کرد.....

کار یه سری از آدمها جالبه و البته باعث میشه خنده ای تلخ بیاد بشینه رو لب....

فرض کن ۲ ماه تمام پدر خودشون رو در میارن تا به یه چیزی برسن و با سختی

بدستش میارن ولی همینکه بدستش میارن براشون عادی میشه و از دستش میدن

و دوباره چند وقت بعد شروع میکنن برای بدست آوردن اون...خنده داره؟

خنده داره وقتی به چیزی که آرزوته و خیلی ازش دوری میرسی و خیلی بی تفاوت

ازش میگذری؟و باز هم چند وقت بعد دوباره پدر خودتو در میاری تا بهش برسی....

چرا؟

چرا خیلی از آدمها نمیتونن روی حرفی که میزنن وایسن؟و چرا انقدر پست هستن که

وقتی به چیزی که براش میمردن میرسن خیلی راحت ازش میگذرن و میرن؟

بعد از کلی فکر میبینی ااا رسیدی در خونه...میری تو و سعی میکنی بنویسی و در

عمق شب گم بشی............

راستی یه سوال خنده تلخ بهتره یا گریه از ته دل؟