کلا به یه سری از آدمها اگه بخندی فکر میکنن همه کاری میتونن بکنن و باید جلوشون همیشه

اخم کنی تا حساب کار دستشون بیاد.

هر راهی و مقصدی واسه خودش سخته و باید همه چیز رو بسنجی و بعد توش قدم بذاری.

به نظر میرسه این راه جدید رو من خیلی دست کم گرفته بودم و کم کم مشکلات دارن شروع

میشن و خودشون رو نشون میدن و باید دونه دونه حلشون کرد تا رسید به مقصد.

حالا دو حالت پیش میاد:

یا به هر قیمتی باید به مقصد رسید

یا اینکه مسیر هم مهمه و باید هم به مسیر فکر کرد و هم به مقصد.

مقصدم برام خیلی مهمه ولی آدمی نیستم که مسیر رو هم فراموش کنم.

پ.ن: هنوز هم با خدا قهرم.خودش میدونه دلیلش چیه.منت کشی هم نباید بکنه!