سبک و حال و هوای نویسندگان روس همیشه برام از همه جالبتر و جذاب تر بوده

و به جرات میتونم بگم طرفدار نویسنده های روس هستم.داستایووسکی و تولستوی که

محبوب ترینن برام و بی نظیرن ولی در کنارشون ماکسیم گورگی و گوگول و پوشکین و غیره

هم هر چی ازشون خوندم شاهکار بودن.کلا روسیه قرن ۱۹ و اوایل قرن بیستم ادبیاتش بی نظیره

اما مدتها بود یه اسم منو مشغول خودش کرده بود:

چنگیز آیماتوف

مدتها بود اسمش رو میشنیدم و دوست داشتم کتاباش رو یخونم ولی فرصت نمیشد فکر میکرد

روسه ولی فهمیدم اهل قرقیزستانه.تا اینکه چند وقت پیش کتابی ازش گرفتم به اسم :

روزی یه درازای یک قرن

فوق العاده بود.سبکش و داستان گوییش عالی بود تقریبا ۲ روزه  کتاب رو خوندم.لذت بردم

تازه این یه کتابش بود و دنبال بقیه کتابهاش مثل رویای ماده گرگ ،جمیله و آموزگار هستم.

پ.ن تعریف خوشه های خشم جان اشتاین بک رو زیاد شنیدم.کتاب بعدیم همینه بخونم ببینم چجوریه.