اتفاقات این دو سه ماه اخیر باعث شده خیلی بیشتر از قبل به خودم ثابت بشم.

به خودم ثابت بشم که کاری هستم.زود خسته نمیشم و میتونم سختی رو تحمل

کنم و به کسی جز خدا متکی نباشم.فقط امیدوارم خدا همون چیزی باشه که تو ذهن

منه نه اون موجود ترسناکی که میگن.خدا کنه خدا راه بیاد بعدا و نخواد انتقام بگیره ازم!

این چند وقت رو هیچوقت فکر نمیکردم بتونم دووم بیارم ولی خوشبختانه نه تنها دووم

آوردم بلکه همه جوره به نفعم شده.قطعا این وسط لطف بیش از حد خدا رو نباید فراموش کنم

که اگه نبود نابود بودم.هیچوثت نفهمیدم چرا انقدر هوامو داره.چر انقدر بهم لطف داره چرا هیچوقت

تنهام نذاشته با اینکه هیچوقت براش بنده ی خوبی نبودم که هیچ افتضاح بودم مخصوصا این ۱ سال اخیر.

ولی همیشه و در هر شرایطی میگم خدایا شکرت