یه اتفاقی افتاده که هم خوبه هم بد

هم ناراحت کنندست هم خوشحال کننده

اونم اینه که طبع شعرم باز خشکیده و پریده

یعنی فقط یک یا دو بیت میاد و نصفه میمونه.

حالا میدونی این یعنی چی؟

+یعنی چی؟

یعنی حالم بد نیست.وقتی حالم بده و خود درگیری دارم و غم مقدس میاد

این حال بد خودشو به صورت شعر میریزه بیرون و وقتی خودم رو

مشغول میکنم و جا واسه فکر کردن و دیوانگی نمیذارم این شعر دیگه

نمود پیدا نمیکنه....

هر چند شعرام همه ی دنیا و شخصیت منن ولی وقتی حالم بده روزی

دو سه تا شعر میگم!!!

وقتی هم خوبم سه ماه هم بگذره یه دونه هم نمیگم!!!