میگه که:

تو رفتی و دلم غمین شد

قرین آه آتشین شد

از آن شبی که برنگشتی.

جهان که شادی آفرین بود

به چشم من غم آفرین شد

از آن شبی که برنگشتی

وقتی راه رو اشتباه بری و در مه پرسه بزنی و

سعی کنی از واقعیت ، واقعیت تلخ فرار کنی

نتیجش میشه همین.میشه سردرگمی میشه

سرگیجه.میشه همین که میبینی.

وقتی دنیات تاریک میشه و یه نور بهش وارد

میشه هر لحظه باید نگران باشی اون نور اگه

کور بشه چه اتفاقی میفته.وقتی به تاریکی عادت

کنی نور یادت میره ولی وای به وقتی که نور

بیاد و بره و دوباره بری تو تاریکی.اونجاست که

دائم دنبال اون نور میگردی...

عجب چیز مزخرفیه این زندگی.