خب همیشه سر این بازی من هیجان رو به معنی واقعی کلمه حس میکنم.
دمای بدنم میره بالای ۵۰ درجه و کلی بالا پایین میپرم و وقتی استقلال گل
بزنه کاملا از خود بی خود میشم و داد میزنم.از ۶ یا ۷ سالگی استقلالی
بودم و همیشه هم خونم آبی بوده
اولین دربی که کامل دیدم بازی جنجالی سال ۱۳۷۳ بود که استقلال تا
دقایق آخر ۲-۰ عقب بود ولی ادموند اختر و صادق ورمزیار بازی رو ۲-۲ کردند
و یه دفعه لنگیا وحشی شدن و دعوای بدی شد.
بهترین بازی که تو این سالها دیدیم بازی سال ۱۳۷۴ بود که استقلال ۳-۱
پرسپلیس رو در هم کوبید و به یاد ماندنی ترین گل هم گل دقیقه ۹۳ پیروز
قربانی در سال ۱۳۸۴ بود که استقلال اون بازی رو ۳-۲ برد.
جای خیلی از آبی پوشا خالی:ورمزیار-زرینچه-تقوی-ادموند اختر-عنایتی-
فکری-منصوریان ......
تا ساعت ۱۰ صبح ظرفیت استادیوم آزادی تکمیل شده یه جورایی دلم واسه
تماشاگرا میسوزه.تا همین چند سال پیش بازیکنا به تیمشون تعصب داشتن
ولی الان فقط واسه پول بازی میکنن و براشون مهم نیست ببرن یا ببازن
و فقط طرفدارا حرص میخورن.
به امید برتری استقلال.
خواب دیدم استقلال ۲-۰ میبره با گلهای پیروز قربانی و جباری.
