کلا به یه سری از آدمها اگه بخندی فکر میکنن همه کاری میتونن بکنن و باید جلوشون همیشه

اخم کنی تا حساب کار دستشون بیاد.

هر راهی و مقصدی واسه خودش سخته و باید همه چیز رو بسنجی و بعد توش قدم بذاری.

به نظر میرسه این راه جدید رو من خیلی دست کم گرفته بودم و کم کم مشکلات دارن شروع

میشن و خودشون رو نشون میدن و باید دونه دونه حلشون کرد تا رسید به مقصد.

حالا دو حالت پیش میاد:

یا به هر قیمتی باید به مقصد رسید

یا اینکه مسیر هم مهمه و باید هم به مسیر فکر کرد و هم به مقصد.

مقصدم برام خیلی مهمه ولی آدمی نیستم که مسیر رو هم فراموش کنم.

پ.ن: هنوز هم با خدا قهرم.خودش میدونه دلیلش چیه.منت کشی هم نباید بکنه!

تورنتو کانادا یه دانشگاه بود . تازگی ها مد شده بود دخترها وقتی می رفتن تو دستشویی ، بعد از آرایش کردن آیینه رو می بوسیدن تا جای رژ لبشون روی آینه دستشویی بمونه . مستخدم بیچاره از بس جای رژ لب پاک کرده بود خسته شده بود. موضوع رو با رییس دانشگاه در میون می ذاره . فرداش رییس دانشگاه تمام دخترها رو جمع می کنه جلوی در دستشویی و می گه : کسانیکه که این کار رو می کنن خیلی برای مستخدم ایجاد زحمت می کنن . حالا برای اینکه شما ببینین پاک کردن جای رژ لب چقدر سخته ، یه بار جلوتون پاک می کنه .

بگو سرگرم چی بودی

که اینقدر ساکت و سردی

خودت آرامشم بودی

خودت دلواپسم کردی

ته قلبت هنوز باید

یه احساسی به من باشه

چقدر باید بمونم تا

یکی مثل تو پیدا شه

تو روز و روزگار من

بی تو روزای شاید نیست

تو دنیای منی اما

به دنیا اعتمادی نیست