یه وقتهایی میشینم زندگی یه سری از افردا

مشهور رو میخونم و مرور میکنم و میبینم چقدر

نقش غم و جنون توی روند زندگیشون و آفرینش

شاهکاراشون پر رنگه.

مثلا ون گوک.تمام آثار منحصر به فردش رو در

اوج بیماری شخصیتیش کشیده و در نهایت

خودکشی کرده و فقط یه جمله گفته:

غم برای همیشه باقی خواهد ماند!!

چیه این غم واقعا؟؟چقدر تاثیرگذار ،جنون آفرین

و مخرب و عجیبه؟؟

چقدر از شاهکارهای ادبی و هنری و فلسفی در

اثر همین غم و دیوانگی بوجود اومدن.

عجیبه این پدیده ی احساسی واقعا.

غم باید ستایش بشه هر چند واقعا مخربه ولی

منم به غم و شب و خیال اعتیاد دارم.