بسيار بهتر از اين بود که شب را
 تنها و با کتاب هايم مي گذراندم.
 
استاد صوفي گفت : چه شب وحشتناکي
 بود . وقت مان تلف شد .
 
مرد عرب با تعجب پرسيد : چرا ؟
 
صوفي پاسخ داد : تمام وقت ، شما مي
 خواستيد چيزي بگوييد که مرا
 خوشحال کند ، و من مي خواستم جواب
 هايي بدهم که شما را راضي کند. به
 جاي اين که به تفاوت هايمان
 بپردازيم و بفهميم که تنها در اين
 صورت مي توانيم تکامل پيدا کنيم ،
 سعي کرديم همديگر را خوشحال کنيم .
 ترجيح مي دادم اين وقت را به دعا
 بگذرانم . اين گونه شخص مناسبي را
 راضي مي کردم : خدا را