ازش شنیدم و حفظ شدم و روزی 100 بار تکرار میکردم غروب و پرنده های

قفسیش بود.با هر آلبومش زندگی میکردم و کلی خاطره دارم و تقریبا

همه ی آهنگاشو حفظم.تک تک بیتهای آهنگهاش برام خاطره داره و هیچ

حسی در دنیا مثل حس آهنگهای قمیشی به من نزدیک نیست.امروز آلبوم

جدید قمیشی با اسم یادگاری اومد بیرون.خیلی منتظرش بودم گرچه اون

چیزی که فکر میکردم نبود ولی اولیس آهنگش به اسم یادگاری بی نظیره

ترانش رو میذارم:

چند تا عکسه یادگاری

با یه بغض و چند تا نامه

چند تا آهنگ قدیمی

که همه دلخوشیامه

آینه ای که روبرومه

غرق تو بهت یه تصویر

بارونای پشت شیشه

من و تنهایی و تقدیر

دست من نیست نفسم

از عطر تو کلافه میشه

لحظه ای که حسی از تو

به دلم اضافه میشه

باورم نمیشه اما

این تویی که داره میره

خیره میمونم به چشمات

حتی گریم نمیگیره

چشای مونده به راهو

شبه تنهاییه ماهو

یه دل بی سر پناهو

من و  خونه

ساعتای غرق خوابو

این منه بی تو خرابو

یادت هرگز نمیمونه

نمیمونه

انسانهای حقیر و کوچک عظمت خود را در تحقیر دیگران میبینند .

پ.ن:من خودم نمیدونم جز کدوم دسته هستم!

چی؟

لعنتی............چرا؟

بعد از این همه طی طریق کردن تو آسمون و روی زمین و بین شب و

روز و در بین این همه دقیقه و ثانیه ی دیوانه ، نباید گفت لعنتی؟

واضح تر میگم.بریدن و رفتن و فرار کردن هیچوقت توی مرام ما نبوده و نیست

و نخواهد بود.پس مجبوریم وایسیم یا برسیم به اون چیزی که باید برسیم و یا

مثل یه مرد بمیریم.

مردیم انقدر توی آسمون پر زدیم و جایی نبود برای اینکه استراحت کنیم و

نفسی تازه کنیم.انقدر بهمون گفتن بپر.....بپر .....برو بالا برو توی آسمون و

پرواز کن........رفتیم و وقتی خسته شدیم جایی نبود تا استراحت کنیم.

ولی در عوض روی زمین همه جاش میشه استراحت کرد........

لعنتی..........گول خوردیم.

+.بذار من بهت بگم........اگه پر زدی و رفتی تو آسمون و از این قفس دل کندی

و دل رو زدی به دریا و رفتی توی آسمون و پرواز کردی دیگه باید قید استراحت

و توقف رو بزنی و بری و بری و بری و بری تا برسی به خدا.یا بهتر بگم انقدر

بری تا بتونی خدا رو ببینی ............همین.

--همین؟

+آره همین.بذار راحتت کنم تا وقتی که روی زمینی و کنج قفسی و فقط داری

آسمون رو نگاه میکنی و حسرت میخوری و خودتو و روحتو زندانی میکنی به

هیچی نمیرسی و فقط دور باطل میزنی........عمرتو میسوزونی و تباه میکنی.

باید تغییر ور بپذیری و ریسک کنی.........یا خودتو نجات میدی یا تا ابد توی همین

قفسی که هستی میمونی و مثل همه میپوسی...........

شب رو فراموش کن .....زمین رو فراموش کن و فقط پرواز رو به خاطر بسپار و

له له بزن برای پر زدن توی آسمون آبی و رهایی از این قفس.....دیوانه شو....

دیوانگی کن و بارون رو بفهم.....و حسش کن.........میتونی؟

لعنتی.............

پ.ن. چقدر برفهای امروز زود آب شدن!!! ۱ روز هم دوام نداشتن.....

بازم دمه بارون گرم که وقتی بارون میباره حداقل تا چند روز بو و حس بارون

توی هوا میمونه

مثل باد سرد پاییز

غمه لعنتی به من زد

حتی باغبون نفهمید

که چه آفتی به من زد

رگ و ریشه هام سیاه شد

تو تنم جوونه خشکید

اما این دله صبورم

به غمه زمونه خندید

آسمون مسته جنونی

آسمون تشنه ی خونی

آسمون مسته گناهی

آسمون چه رو سیاهی

اگه زندگی عذابه

یه حبابه روی آبه

من به گریه ها میخندم

میگم این همش یه خوابه

مثل باد سرد پاییز

غمه لعنتی به من زد

حتی باغبون نفهمید

که چه آفتی به من زد

چرا خدا به جای فرستادن این همه پیامبر و دین مختلف یه دفعه خودش

نیومد خودشو نشون بده تا همه خیالشون راحت بشه و بفهمن خدا واقع

هست و انقدر دین و فرقه و مسلک بوجود نیاد؟

چند وقتی گذست و یه روز دیگه و در جایی دیگه و در زمانی دیگه نفری دیگه

گفت:

تا حالا شده فوتبال ببینی؟

طرف گفت خیلی

گفت خب پخش زنده بیشتر دوست داری یا ضبط شده؟

گفت خب معلومه پخش زنده

گفت چرا؟

گفت چون هیجان داره و از نتیجش خبر نداری و هر لحظه ممکنه اتفاقی بیفته

ولی بازی ضبط شده رو نتیجشو میدونی و دیگه هیجان نداری

طرف گفت خب اون قضیه هم همینه.اگه خدا رو میدیدی و کاملا از همه چیز

مطمئن بودی هیچوقت گناه نمیکردی و یه راست میرفتی بهشت ولی وقتی

کاملا مطمئن نیستی گناه نکردنت سختتر میشه.........

اینا گذشت تا یه روزی یه دیوانه ای سوالی مطرح کرد:

چرا خدا باید کاری کنه ما گناه کنیم؟

چند نفر جواب دادن:

خدا کاری نمیکنه زبونت رو گاز بگیر........

برای اینکه آزمایش بشی.......

برای اینکه توبه کنی

و در نهایت در پایان تمام این جواب ها دیوانه قانع نشد و پرسید:

چرا؟

باز هم میرسیم به همون چرای معروف........همون چرای همیشگی...

بگذریم............

یه وقتهایی که حالم گرفتست و نمیدونم چمه یه دفعه میرم تو فکر و

گم میشم توی افکار و حس های مختلف و یه دفعه یه سری نوشته ها

میاد توی ذهنم و تند تند مینویسم.بعدا که اونا رو میخونم نمیفهمم ولی

لذت میبرم!!!!لذت میبرم از اینکه وارد یه حس واقعی شدم و لحظاتی از این

دنیا یا بهتر بگم از قفس فرار کردم.گرچه همیشه از فرار بدم میاد ولی

یه وقتهایی باید فرار کرد.......

مثل متن زیر که یادم نمیاد کی نوشتم:

کاش مثل رویاهام بود

روزها و شبام...

کاش مثل رویاهام بود

غم تنهایی و

این همه حسرت سرد.

کاش مثل رویاهام

بی کسی پر میکشید از کنارم

تلخی غروب

میمرد و میشد طلوعی شاد

نیرنگ زمانه دل میبرید از دل من و

دست های سرنوشت کمی

روزگار مرا میفهمید و

کمی

فقط کمی

روزها رو آفتابی میکشید

کاش مثل رویاهام بود

روزها و

شبام.........

یه روزی ، یه جایی ، یه زمانی ، در یک برهه ای از زمان ، یه نفر میگفت:

زندگی ترکیبی از واقعیت و رویاست......واقعیت تلخ و رویای شیرین....

اگه خوش شانس باشی رویاهات میشه زندگی و اگه بدشانس بودی

زندگیت میشه واقعیت و واقعیت همیشه تلخه........

یه روز دیگه یه جای دیگه و یه دیوانه گفت:

کاش مثل رویاهام بود

روزها و شبهام..............

بفهمی چته!....اینطوری هیجان داری....دلیل داری برای فردات.

یه وقتهایی هم میدونی چته.......اینطوری اعصابت بیشتر بهم میریزه

چون میدونی چته و میگردی دنبال راه حل.........و وای به روزی که نتونی

راه حل رو پیدا کنی.........

چقدر خوبه ندونی چته و راه حلی نداشته باشی تا اینکه بدونی چته

و راه حلی نداشته باشی!

-حالا واقعا چته؟

+نمیدونم!

-واقع؟

+نه...میدونم.....ولی نمیخوام بدونم......

وقتی که تنگه غروب

بارون به شیشه میزنه

همه غصه های دنیا

توی سینه ی منه

خیلی وقتها میشه با یک نگاه یا یک لبخند یا حتی یک آه به اندازه یک کتاب حرف

زد و منظور رو رسوند و خیلی وقتها هم به اندازه یک شبانه روز هم که حرف

بزنی نمی تونی منظورت رو برسونی.

تا حالا رفتی تو خودت؟

آره با تو هستم.

میگم تا حالا رفتی تو خودت؟

چطوری؟

مثلا چشماتو ببندی و ذهنت رو از همه چیز خالی کنی و ببینی بهت چی میگه؟

خیلی سخته ولی امروز رفتم تو خودم و جالب اینجاست که اصلا نمیفهمیدم

خودم دارم به خودم چی میگم!

توی قطره های بارون

میشکنه بغضه صدام

دیگه غیر از یه دونه

پنجره هیچی نمیخوام

میدونی یه دفعه خشکم زد.

چی شد؟

الان بهت میگم.یه دفعه نشستم و فکر کردم به ۲ یا ۳ سال پیش.چقدر با گذشت

زمان و عوض شدن جا و موقعیت و حرفه آدم میتونه تغییر کنه.من حس میکنم

خیلی تغییر کردم و جالب اینجاست که نمیدونم یا بهتر بگم نمیفهمم این 

تغییرات مثبت بوده یا منفی......میفهمی؟نمیفهمم بهتر شدم یا بدتر یا بهتر بگم

نمیدونم این حالات جدیدم شخصیتم رو بهتر میکنه یا بدتر........اه ولش کن

نمیتونم توضیح بدم.

بعضی وقتها که میای

سر روی شونم میذاری

تمومه غصه ها رو

از دل من بر میداری

اما این فقط یه خوابه

خوابه پشت پنجره

وقته بیداری بازم

غم میشینه تو حنجره

غم میشینه تو حنجره

غم میشینه تو حنجره

دلم میخواد آه بکشم و از آهم بفهمی حالمو.....بفهمی چی میخوام.بفهمی....

ولی نمیفهمی......انقدر دوری که نمیتونی بفهمی.....خیلی دور.........

کاش میشد یکبار یک خواب بشه واقعیت.کاش میشد این همه رویا و خواب

واقعیت بود.دقت کردی وقتی خوابی و جایی که میخوای هستی چقدر لذت

 میبری.

ولی وای به وقتی که بیدار میشی.........وقتی که بیدار میشی در لحظه ی اول

همه چیز رو از دست رفته میبینی و تموم اون روزت میشه حسرت...حسرت برای

اینکه اون چیزی رو که میخوای فقط تو خوابه و نمیتونی توی واقعیت بهش

برسی.

غمه مقدسه.........و فقط توی خواب دیگه غم نیست......تا میای بی خیال همه

چیز بشی یه دفعه یه شب یه خواب همه چیز رو خراب میکنه و انگار محکم

میزنه تو گوشت و میگه:

هی....من هنوز هم هستم........همیشه هستم.........همه جا هستم.....

منم.......من ...........غمه مقدس

منم عاشقترم انگار وقتی بارون میباره!

برف سفیده..ظاهر قشنگی داره و وقتی میباره و روی زمین میشنه خیلی

منظره ی زیبایی داره.ولی تا چشم به هم میذاری و تا میای به دیدنش عادت

کنی و ازش لذت ببری آب میشه و میره و اگه آب نشه هم تبدیل میشه به

یخ و میشه بلای جون.مثل خیلی از آدمهای این روزهای دنیا که معرفت ندارن

و تا میای بهشون عادت کنی میرن....یا اگه باشن هم میشن بلای جون

اما......اما بارون ظاهر زیبای برف رو نداره وقتی میباره هم باعث دردسره چون

خیس میشی و اذیت میشی ولی وقتی میباره حس و حال دیگه ای داره و بوی

نمی که توی هوا میپیچه تا مدتها توی ذهنت موندگاره و همیشگی.....یاد و حس

بارون همیشگیه....مثل بعضی از آدمها که تا ابد هستن و یاد و حسشون پابرجاست.

بارون.......

میدونی در چه حالتی؟

در حالتی که زیر دوشم چشمامو بستم و با صدای بلند دارم میخونم.وقتی ذهنم

و قلبم دیگه خود به خود میخونه با چشمای بسته میرم و شروع میکنم به تجزیه

و تحلیل مشکل پیش اومده و حلش میکنم.

از بچگی وقتی میرفتم حموم میخوندم مخصوصا وقتی موزیک ویدیو نون و پنیر و

سبزی داریوش و ابی رو دیدم هر وقت میرفتم حموم صدامو کلفت و بعد زیر میکردم

و مثلا دو صدایی میخوندم.یادش بخیر..........

دقت کردی هر چقدر سنت میره بالاتر بیشتر از واژه ی یادش بخیر استفاده میکنی؟

شب رو دوست دارم مخصوصا از ۱ نیمه شب به بعد رو......آروم ...همه میخوابن

و خودتی و خودت.............یه حس فوق العاده و بی نظیر..........مثل الان ......

بدون مزاحم.......به هر چی دوست داری میتونی فکر کنی و لذت ببری.....

راحت میتونی توی خیال و رویا غرق بشی و کسی و هم دخالت نکنه..........

فقط توی شب میشه این حس ها رو دریافت...............

باورت نمیشه ولی خیلی وقتها حتی با اینکه صبح باید زود بیدار بشم دلم نمیاد

دست از شب و حسش بکشم و برم بخوابم.....دلم میخواد بیدار بمونم و لذت ببرم.

تو هم اینطوری هستی؟؟؟؟

یه زمانی مسایل رو برای خودم خیلی پیچیده میکردم ولی الان چند وقتیه روی مود

بی خیالی دارم سیر میکنم....دیوانگی و هزار تا مود ..........

حسم بهم میگه فردا روزه سختیه..................

مسافر امیدوار بود.....جرعه ای آب نوشید عرق پیشانی رو پاک کرد.......

وسایل رو برداشت و راه افتاد بعد از مدتها توی راهش نشانی از سبزه و جنگل

میدید......این یه نشانه بود یه نشانه خوب.......بعد از گذشتن از راههای گرم و

خشک و بی روح اینبار کم کم داشت صدای بهار و سبز بودن رو حس میکرد......

مسافر امیدوار به راهش ادامه میداد..........

نامزدهای جوایز اسکار هشتاد و سوم هم اعلام شدن لیست نامزدها به انگلیسی

و فارسی در زیر موجوده.رقابت بین اینسپشن و بلک سوان و کینگز اسپیچ و

سوشیال نتورک دیدنی خواهد بود:

آرزوی 143 ساخته یان بارنز و سامانتا ویت

شهر من من به تو می اندیشم

نه به تنهاییه خویش

وز پس شیشه تو را میبینم

که گرفتی مرا در بر خویش

من وضو با نفسه خیاله تو میگیرم

و تو را میخوانم

و به شوق فردا که تو را خواهم دید

چشم به راه میمانم

تنه من پاره ای از آن تنه توست

و قشنگ ترین شبای پر ستاره شبه توست

ار امروز چی میشه گفت؟

یه روز مثله همه ی روزای دیگه ی خدا............تکراریه تکرای...............

صبح بیدار شدم حوصله سر کار رفتن نداشتم پس دیرتر رفتم.یادش بخیر دوران

مدرسه و دانشگاه صبحهای زمستون زیر پتو و لحاف گرمه خواب ناز بودم باید

مثلا ساعت ۷ بیدار میشدم ساعت رو کوک میکردم رو ۶:۵۰ وقتی زنگ میخورد

انگار دنیا رو ازم میگرفتن به سختی بلند میشدم و البته در امثر مواقع میخوابیدم

و چقدر اون پیچوندن و خوابیدن لذت داشت.بی نظیر بود یادش بخیر.........

امروز هم پیچوندم و بیشتر رفتم زیر لحاف و خوابیدم و بعد رفتم سر کار تا شب

.....شب هم خسته و کوفته رفتیم با دوستان بیرون و الان میخوام بخوابم.........

میخوام بخوابم در حالیکه در مغز دیوانه کلی فکر و حرف و نظر و تضاد هست....

فعلا تصمیم گرفتم خیلی به مسایل سخت فکر نکنم و بیشتر از زندگی لذت

ببرم اگر این تکرار لامصب اجازه بده.............

یادش بخیر دوران دانشگاه وقتی قرار بود مثلا ۸ بیدار بشم و ساعت رو رو ۷:۵۰

کوک میکردم یه وقتهایی بیدار میشدم میدیدم ساعت ۶ انقدر خوشحال میشدم

که ۲ ساعت دیگه وقت دارم بخوابم و انقدر از اون حالت خواب و بیدار اون ۲ ساعت

لذت میبردم که نگو............اون لذت ها واقعی بود..........